zaterdag 16 december 2017

Wist je dat

.......... het woensdagavond zo hard stormde dat de stoelen op het balkon de lucht in vlogen en voor de deur weer neer kwamen en ik de deur niet meer open kreeg.


........ in Bergen een oude man mij zijn levensverhaal vertelde.
Hoe hij als Alkmaarse jongen in Limburg in de mijnen werkte.
Hoe hij zijn hele leven spaarde.
En na het overlijden van zijn vrouw zijn spaarcentjes belegde en in de crisis alles kwijt raakte.

...........er twee giechelende dames bij me in het buurtbusje zaten, die al voor de vierde keer die dag in het verkeerde busje gestapt waren en maar rondjes bleven rijden.

.......... de verwarming in Post aan Zee het niet goed deed en we het zo koud kregen dat we eerder gestopt zijn met zingen.

.......... de verwarming in de Graaf van Egmont zo goed werkt dat het tien uur nadat je hem laag gezet hebt nog veel te warm is.

........ ik nog een stukje geborduurd heb aan mijn vakantieblackwork.




............ ik met zo'n enorme tegenzin weer naar huis ging dat ik er misselijk van was.

donderdag 14 december 2017

Zand, zee, zingen


Vanmiddag heb ik me dan toch nog even op het strand gewaagd.
In de straffe wind vloog het schuim me om de oren.
Ik maakte fotos zonder te kunnen zien wat ik deed.

Vervolgens liep ik door naar Post aan Zee.
Ik had gelezen dat daar een zangmiddag was waar iedereen aan mee kon doen.
Helaas waren er dit keer maar een paar mensen aanwezig, maar begeleidt door piano en accordeon zongen we vol vuur de liedjes mee.
Het was toch gewoon leuk.

Daarna ging ik net als elke middag nog een half uurtje zwemmen in het kleine warme badje in de kelder van "de Graaf van Egmont".
En natuurlijk  had ik het bad weer voor me alleen.



Morgen weer naar huis.
Ik ben moe.
Erg moe.
Te moe.
En dat baart me zo langzamerhand toch wel zorgen.

Alle foto's vind je hier en hier.



woensdag 13 december 2017

Zeeaquarium Bergen aan Zee

Het was geen wandelweer vandaag.
En ik had ook geen zin in een museum.
Dus toen ik zag dat er niet ver van hier een zeeaquarium was, stapte ik in het buurtbusje voor een fraaie duinrit.

De scan in het busje deed het niet dus ik mocht gratis mee.
Alweer een muntjesdag dus.



Als het ergens moeilijk fotograferen is, dan is het wel in zo'n zeeaquarium met veel aangepast licht.
Daarnaast hingen er hier ook nog overal blauwe lichtbakken met informatie.
Ik heb dan ook de meeste fotos zo weer kunnen wissen.



Veel vissen zijn ook gewoon veel te snel.
Zo heb ik heel wat plaatjes van de zeepaardjes geschoten voordat ik een paar goeie overhield.


 Anderen leken gewillig te poseren.


Mijn favorieten zijn toch wel de roggen.


Ze zijn nieuwsgierig en speels en laten zich graag aaien.


Baby rogjes zijn bijna doorzichtig.


Alle fotos zeeaquarium

Bergen aan zee is in de winter uitgestorven dus liep ik weer richting bushalte, waar net het buurtbusje weer aan kwam rijden en de chauffeur me al toezwaaide.
Hij liet me instappen met de woorden: " ik moet wel eerst nog naar Bergen, maar dat vind je vast niet erg".
Nee tuurlijk niet, het was koud en nat en een sightseeing tour in een warm busje zag ik wel zitten.
Ik besloot in Bergen uit te stappen en liep van het busplein naar "de Haaf".
Een conferentiecentrum waar ik als vakbondsjongere meerdere malen workshops bijwoonde.
Het leek me leuk om dat 30 jaar later nog eens terug te zien.


Maar ooh wat was het koud, na een korte wandeling door het winkelcentrum ging ik dan ook maar snel weer terug naar de bushalte.
Wat was ik blij toen ik weer in het aangenaam warme busje door het prachtige duingebied reed.

dinsdag 12 december 2017

Plaatjes en muntjes


 Met dit licht kun je wel plaatjes blijven schieten.
Vorig jaar lukte het me niet om de Jan van Speijk echt mooi op de foto te krijgen.
Inmiddels heb ik toch wat bij geleerd en vond een betere hoek voor een mooi plaatje.


Vorig jaar had ik ze niet gezien.
Dus vanmorgen viel mijn mond open toen ik de vele windmolens tegen de horizon zag verschijnen.
Op de één of andere manier veroorzaken ze onrust in mijn brein.
Ze draaien nl niet gelijk en dat verstoord de rust die ik normaal van de zee krijg.
Met bril af, worden de draaiende wieken onzichtbaar en vind ik mijn rust weer terug.
Maar ze doen het wel weer heel mooi op een plaatje.

Ik heb niet veel gedaan vandaag.
De wind was snijdend koud en zelfs met een warm vest onder mijn van zichzelf al warme winterjas was het nog onaangenaam.
En ik was erg moe, ouderwets moe.
Dus werd het een klein rondje dorp, winkeltjes kijken, wat souvenirs kopen en heel dapper die leuke garens in de uitverkoopbak negeren.

In een winkel van sinkel kreeg ik de verdwaalde buitenlandse muntjes uit de kassa, toen ik vertelde hoe ik vroeger altijd muntjes van mijn vader kreeg.


Dat was de tweede keer al deze week.
Maandag kreeg ik bij de supermarkt ook al twee netjes met munten.
Weliswaar van chocola, maar toch.


Ik ben nooit zo van uit eten gaan in mijn eentje.
Zit dan niet echt op mijn gemak en het eten is ook veel te gauw naar binnen als er niemand om mee te praten is.
Maar vandaag kwam ik bijna in de verleiding.
Pannenkoeken met kersen en slagroom klonk wel erg lekker.
Dus deed ik het anders.
Ik kocht een pak pannenkoeken, een blik kersenvlaaivulling en een bus slagroom en ging thuis aan de slag.
En het werd me toch lekker.


Zo ontwaken

Wil ik wel elke dag.


Volgens de normen van onze maatschappij ben ik een kansloze armoedzaaier.


Maar zou het uitzicht in het vijfsterrenhotel aan de andere kant van het dorp veel verschillen met dat van mijn eenvoudige appartementje?


Wat een verschil met vorig jaar, toen alles in een (sprookjesachtige) dikke mist verhuld was.




En ondertussen slapen mijn twee meisjes lekker thuis in de vensterbank, goed verzorgd door twee lieve logees die in mijn afwezigheid in mijn huisje verblijven.



maandag 11 december 2017

Wereldreisje

Vanmorgen ging ik om kwart over tien bepakt en bezakt op pad.
Ik heb deze week twee logés in huis en had dit keer de luxe dat ik naar het station gebracht werd.
De trein had een kwartier vertraging, maar omdat ik een ruime overstaptijd had  haalde ik op m'n gemak de aansluiting  in den Bosch.
In Utrecht ging de trein niet verder, maar ook hier een vlotte overstap op het aangrenzende perron op de trein naar Amsterdam.
Aldaar aangekomen werd omgeroepen dat de trein door zou gaan naar Alkmaar.
Er gebeurde echter niets.
Uiteindelijk ben ik toch maar de trein uitgegaan.
En toen bleek dat ie op het punt stond om naar Nijmegen te vertrekken.
In de hal vond ik gelukkig een medewerkster die me vertelde dat er een bovenleiding geknapt was bij Zaandam.
En dat de enige optie was om via Haarlem naar Beverwijk te reizen.
Dat bleek een boemeltje naar Hoorn te zijn.
Dus gelukkig kon ik blijven zitten tot Alkmaar.

De trein zat zo vol als de gemiddelde trein in Japan.
Maar het was gezellig.
En ook een beetje gek.
Ongepland reed ik langs mijn oude huis, langs het dorp van mijn jeugd, langs het dorp waar mijn middelbare school stond, langs de stad waar ik die ene echt leuke baan had.

In Alkmaar kon ik gelijk met een vertraagde bus mee, en na wat boodschappen gedaan te hebben, werd ik dan 5,5 uur later verrast door dit sprookje.





dinsdag 5 december 2017

Zwart-wit














Op facebook zwerven veel "Challenges" rond.
Kettingbriefachtige opdrachten waarbij je een ander uitdaagt.
Meestal houd ik daar niet zo van, vooral niet als je mensen moet nomineren.
Dat voelt ongemakkelijk.
Maar deze vond ik wel leuk:

Uitdaging aangenomen van .....
Plaats 7 dagen een zwart/witfoto van je dagelijkse belevenissen. 
Geen mensen, geen beschrijving. 
Nomineren doe ik niet aan wie het leuk vindt neemt de uitdaging aan en zet er ook 7 dagen 1 zwart/witfoto op. 😉



maandag 4 december 2017

24,75

Na het teleurstellende resultaat van vorige maand, besloten we het nog een keer te proberen in eigen dorp.
We hadden twee grote tafels besteld, maar kregen in eerste instantie twee kleintjes.
Dat bleek gelukkig een misverstand en zo hadden we een mooie hoek.


Toen het bijna tijd was bleken er nog onverhuurde tafels te zijn.
De organisatie vroeg de mensen die er naast zaten of ze deze wilde vullen.
Dat staat natuurlijk veel beter en zo had ik er opeens nog 1,5 meter bij.


Ik werd niet rijk, maar verkocht toch wel meer dan vorige keer.
Bijna allemaal zelfgemaakte dingen en dat maakt het wel erg leuk.
Kerstpoppenhuiskussentjes en handgepunchte poppenhuiskleedjes die ik heeeeeeeel lang geleden maakte en toevallig van de week weer tevoorschijn kwamen.

De sfeer op dit marktje was gezellig.
Er waren veel creatieve mensen, weinig meuk en veel leuk.



Mijn eigen aankopen heb ik ook weer bescheiden weten te houden.
Twee paar inlegzooltjes, een wekpot en een paar leuke bedeltjes.
Totaal €2,50, trek deze met de kraamhuur €9 van de inkomsten af en ik hou €13,25 over

's middags kwam er een man vragen of we spullen aan twee goede doelen wilde geven.
En ik besloot om een doos te vullen met klein spul, dat te bewerkelijk is om allemaal op internet te zetten.
Was toch al van plan dat naar de kringloop te brengen hierna, dat scheelt me weer een lastige fietstocht.


Het was gezellig, maar ik vraag me toch wel af of het op deze manier zinvol is.
Ik heb vandaag een gat in de dag geslapen en ben volkomen uitgeput.


vrijdag 1 december 2017

Vakjes kussen



Ik was hem een beetje vergeten, maar vanavond heb ik hem eindelijk, met de hand, in elkaar gezet.
Gevuld met hergebruikvulling.
Deels uit een stoel die ooit de geest gaf.
En ooit kreeg ik een hele zak knuffelvulling van iemand, die er een hobby van maakte om afgedankte kapotte knuffels uit elkaar te slopen en de bruikbare onderdelen zoals oogjes, neusjes en zelfs snorharen uitdeelde aan mensen die er weer nieuwe dingen van maakten.

woensdag 29 november 2017

Vakje tekenen


Ik heb een paar vakjes overgeslagen.
De motiefjes waren te groot voor mijn vakjes.
En m'n bandje is bijna vol.
Maar het vakje van deze week past weer goed.


En ik heb nog steeds lol in krabbelen.

zaterdag 25 november 2017

Handwerk en quiltbeurs

De kaartjes die ik vorige week won, waren voor de handwerk en quiltbeurs in Nieuwegein.
Ik vroeg H of ze  zin had om mee te gaan en daar had ze wel oren naar.
Vrijdag begon al goed, ik had de wekker weer eens verkeerd gezet, dus werd ik een uur later dan gepland wakker.
Maar ik haalde de trein, die zowaar op tijd deed en stond vroeger dan verwacht bij de tramhalte op H te wachten.
Het motterde een beetje en om mij heen liep een stroom vrouwen al richting de beurs.
H kwam op de fiets aangesteld en met de vrijkaartjes op mijn tablet konden we naar binnen waar een onvoorstelbare hoeveelheid handwerkmaterialen in een eindeloze rij kraampjes voor ons klaar lag.
Natuurlijk gingen we ook even aan bij de quiltwinkel waar ik mijn kaartjes van kreeg.


Na het bewonderen van miljoenen lapjes en iets minder garens liepen we ook nog even aan bij Joke Hardenbol die op de beurs tyvek workshops gaf.
Bij toeval liepen we daar ook nog Hannie de Beer tegen het lijf.


We zijn heel braaf geweest.
H ging met enkele mooie bollen wol naar huis.
En ik vond nog wat lapjes voor mijn Laurel Burch quilt.
De pakjes werden verkocht per 3 en omdat er verder niets bij paste koos ik als derde pakje lapjes met Aboriginal achtig stipwerk, dat weer past bij wat Australische scraplapjes die ik nog in de kast heb liggen.
Ook vond ik nog een tweedehands boekje voor mijn cantecleer verzameling.


Moe (erg moe!) gingen we aan het eind van de middag weer op huis aan.
Bij de garderobe was ik mijn bonnetje kwijt, waarop de jongen achter de balie met zo'n stalen gezicht zei dat ik dan tot 8 uur moest wachten voor ik mijn jas terugkreeg, dat we er allebei in stonken.
Gelukkig meende hij er niets van.

De terugreis verliep minder goed.
Door een storing moesten we er in Tilburg uit.
De volgende trein die reed was zo kort, dat de helft van de mensen op het perron niet mee kon.
Zo zat ik uiteindelijk een uur op het perron.
Ik kreeg van een vriendelijke conducteur wel een tegoedbon voor een versnapering bij de kiosk, maar die was door de drukte niet te bereiken.
Wat was ik blij met het zakje studentenhaver in mijn tas.